|
|||||||||||||
|
Waarom deze site? Ik ben deze site (november 2004) begonnen omdat ik in een behoorlijk heftige periode van mijn leven zat/ zit. Gewoonweg om dingen van me af te schrijven en daarmee al schrijvende dingen te kunnen verwerken. Maar daarnaast ook om de mensen die voor mij/ ons belangrijk zijn een kans te geven mee te kijken in dit deel van ons leventje. Natuurlijk heeft verder iedereen vrije toegang tot deze site en dat willen we ook zo houden. Misschien dat mijn/onze ervaringen anderen, die in hetzelfde schuitje zitten, een eindje op weg kunnen helpen. Maar juist omdat iedereen op deze weblog mee kan lezen hebben we besloten de persoonlijke gegevens achterwege te laten. Waarover gaat deze site? Ongeveer twee jaar geleden besloten mijn man (31) en ik (34) dat er in ons leven plaats was voor een kindje. Daar hebben we vrij lang over getwijfeld. Enerzijds moesten we wachten tot er meer duidelijkheid was over de oorzaak van de verstandelijke handicap van mijn broer en anderzijds heb ik zelf een lichamelijke handicap. Ik moest eerst lichamelijk sterk genoeg zijn om een eventuele zwangerschap aan te kunnen.Van het feit dat ik een jaar later nog niet zwanger was keken we eigenlijk helemaal niet van op. Ik had immers bijna 15 jaar "de pil" geslikt en daarnaast wordt de een nu eenmaal sneller zwanger dan de ander. Maar na anderhalf jaar zijn we toch maar naar de huisarts gegaan, gewoon om te vragen over hoe of wat. We wilden heel graag duidelijkheid hebben. En die duidelijkheid kwam er snel genoeg! Binnen 3 maanden wisten we dat ICSI voor ons de enige manier was om tot een zwangerschap te komen. (Meer info over ICSI kun je HIER lezen). ICSI is niet iets waar je zomaar voor kiest, het is de zwaarste vruchtbaarheidsbehandeling. In het ziekenhuis hebben we hele goede voorlichting gekregen over wat ISCI is en wat de mogelijke risico’s zijn. Daarna hebben we er thuis met z’n tweeën eerst een hele tijd heel goed over nagedacht en over gesproken voordat we besloten om ervoor te gaan. We zien ICSI als een kans die we krijgen en die we dan ook graag aanpakken. We weten dat ICSI niet alleen lichamelijk maar vooral ook geestelijk erg zwaar is, maar we zijn ervan overtuigd dat we het samen zullen redden. Onze ziektekostenverzekeraar vergoedt drie behandelingen. Ben ik na de derde behandeling nog niet zwanger dan houdt het op. Maar we weten zelf nog niet of we het zover wel willen laten komen. Zodra we maar enigszins het idee hebben dat we het niet meer trekken, sluiten we de ICSI-periode af. Hoe moeilijk dat ook zal zijn. Hoe dit alles verder gaat kun je lezen in de DE WEBLOG van deze site. Groetjes "Es". |
|
||||||||||
